Al voordat corona losbarstte hadden we te maken met een krapte in chauffeurs. Inmiddels zijn dat substantiële tekorten geworden. Door de coronacrisis kwam het taxivervoer stil te liggen. Veel chauffeurs gingen toen op zoek naar ander werk. Bijvoorbeeld bij koeriersbedrijven waar ze meer uren kunnen maken en minder in aanraking komen met veel mensen. Die keuze is te begrijpen, maar ondertussen is de situatie in het doelgroepenvervoer bijna ondoenlijk.

In het contractmanagement ervaar ik de gevolgen van de tekorten. Zo willen vervoerders soms contracten niet verlengen omdat ze dienstverlening niet kunnen waarmaken. Maar dat kan bijna niemand. We moeten daarom heel anders naar de situatie kijken. Waar we eerder op verplichtingen konden wijzen, is dat nu niet meer vanzelfsprekend. We boksen allemaal tegen hetzelfde probleem op.

Leerlingenvervoer

Op dit moment is iedereen heel druk bezig om de boel op een verantwoorde manier draaiende te houden.
Veel leerlingen hebben bijvoorbeeld belang bij structuur, vaste chauffeurs en tijden. Maar dat kunnen we ze momenteel onmogelijk bieden.

Niet alleen het tekort is hier debet aan, ook uitval speelt een grote rol. Er is een hoog ziekteverzuim onder chauffeurs. Enerzijds door de huidige maatregelen en COVID. Ze worden ziek, een quarantaineverplichting of moeten thuis blijven in afwachting van een testuitslag. Anderzijds is de werkdruk hoog.

Wmo-vervoer

Niet alleen in het leerlingenvervoer is het roeien met de riemen die we hebben, ook in het Wmo-vervoer. De vraag neemt toe, chauffeurs voelen de druk om overal op tijd te komen want je vervoert toch kwetsbare mensen. En hoe meer vertraging er is, hoe moeilijker het ook voor de chauffeur is. Je wilt niet iemand anderhalf uur laten wachten.

Vrijwilligers kunnen zeker helpen de druk te verminderen, met name in het Wmo-vervoer. Gelukkig weten gemeenten en vrijwilligersorganisaties elkaar steeds beter te vinden om het doelgroepenvervoer efficiënter te regelen. Zodat ze vooraf de vraag kunnen stellen: is dit een rit voor een professionele vervoerder of voor een vrijwilligersorganisatie?

3 actiepunten

Onderling is er heel veel begrip. Van gemeenten, scholen, vervoerders en ouders. Maar soms is dat begrip ook op. En aan begrip alleen heb je niet zoveel in deze situatie. Daarom denk ik dat er op drie punten iets moet gebeuren.

1. Meer waardering voor het beroep taxichauffeur.
   Arbeidscontracten zijn vaak beperkt in uren, omdat het vervoer vooral vóór en tijdens schooltijden plaatsvindt. Terwijl de behoefte aan fulltime contracten onder chauffeurs groeit. Voorheen waren er veel chauffeurs die dit werk ‘erbij deden’, maar die groep is veel kleiner geworden door corona. Daar komt bij dat het salaris niet extreem hoog is. Terwijl chauffeurs wel een grote verantwoordelijkheid hebben voor de leerlingen en reizigers die ze vervoeren. Een verantwoordelijkheid die de chauffeurs ook écht zo voelen. Dit is niet iets wat snel op te lossen is, het vereist een landelijke langetermijnaanpak.Wat opdrachtgevers kunnen doen aan een eerlijke waardering voor chauffeurs, lees je in deze blog van Carlo.
2. Meer samenwerking in de werving van chauffeurs.
   Bij het werven van chauffeurs kan nog meer samengewerkt worden. Bijvoorbeeld tussen gemeenten en vervoerders. Of in het terug begeleiden van mensen naar werk. Gelukkig wordt er steeds meer gekeken naar mensen uit andere branches. Bijvoorbeeld bouwvakkers die tegen het einde van hun carrière lopen, voor wie het werken in de bouw wellicht lichamelijk te zwaar wordt.

   Een andere doelgroep bestaat uit ouders die thuis voor hun kinderen zorgen. Lees hier het verhaal van Gerarda. Zij had als moeder te maken met leerlingenvervoer en is nu zelf chauffeuse geworden.

3. Op korte termijn: vervoer efficiënter regelen.
   We moeten zoeken naar manieren om hetzelfde vervoer te doen met minder chauffeurs. Zo kun je kijken naar de mogelijkheden om ritten samen te voegen, of voertuigen en chauffeurs anders of breder in te zetten. Ook met het sturen op de spelregels is winst te behalen. Bijvoorbeeld door de omrijtijden te verlengen of meer te gaan vervoeren in bloktijden.Want dat we moeten proberen maatwerk te minderen en meer te standaardiseren, dat staat vast. Anders krijgen we het niet geregeld.Een andere maatregel die snel verlichting oplevert is actieve aanvraag-spreiding in het Wmo-vervoer. Dus Wmo-reizigers vragen om buiten de spits te reizen. Dat is iets wat meteen druk verlicht.
   Bij Regiorijder zijn we nu bijvoorbeeld bezig alle laag bezette ritten voor leerlingenvervoer in kaart te brengen, zodat we over een maand inzichtelijk hebben waar efficiency slagen te maken zijn. Waar we bijvoorbeeld ritten kunnen samenvoegen.

Elke aanpassing gaat gepaard met (soms nadelige) gevolgen. Vervoer in bloktijden is voor scholen bijvoorbeeld niet handig. Sommige kinderen moeten wachten op de taxi terwijl anderen nog les hebben. Maar uit ervaring weet ik dat wanneer we het gesprek aangaan met scholen en andere betrokken partijen, er vaak toch meer mogelijk blijkt. Als je samen zoekt naar oplossingen kom je verder.

Samenwerken en denken in oplossingen

Het tekort aan chauffeurs levert problemen op. Tegelijkertijd dwingt deze situatie iedereen om te zoeken naar oplossingen, om de samenwerking aan te gaan.

Het belangrijkste is dat we focussen op een efficiënte uitvoer. Door vandaag te handelen maak je morgen de chauffeur vrij. Daar zou iedereen mee bezig moeten zijn.

Als Forseti hebben we de specialistische kennis in huis om te sturen op efficiency. We weten hoe belangrijk het is om alle partijen te betrekken en doen dat zonder de reiziger uit het oog te verliezen.

Want de reiziger staat altijd op één.

Ben jij op zoek naar meer efficiency in het doelgroepenvervoer? Neem eens contact met me op, dan kijken we samen hoe we kunnen helpen.