... vrijwilligersvervoer als oplossing voor mobiliteitsarmoede

Redactie Forseti

... vrijwilligersvervoer als oplossing voor mobiliteitsarmoede

VOOR INCLUSIE EN

ZELFREDZAAMHEID

Redactie Forseti

Samen met Mirjam de Bok en Otto Cazemier van Mobycon verken ik in een serie blogs de voors en tegens van vrijwilligersvervoer als alternatief voor verdwijnende ov-lijndiensten.

Er rijden steeds minder lege bussen, de coronadip daargelaten. De meeste mensen zijn ook bereid om verder te lopen of fietsen naar een snelle en frequente trein of bus. De optelsom is dan ook snel gemaakt vanuit de vervoerder en vervoersautoriteit: alle ballen op hoogwaardig openbaar vervoer. 

Niet alleen vervoerders en vervoersautoriteiten komt de eer van deze stijgende kostendekkingsgraad en klantwaardering toe. Dit alles zou niet mogelijk zijn zonder de grote en belangeloze inzet van alle vrijwilligers die actief zijn in buurtbussen, boodschappenplusbussen, wijkhoppers, wensbussen en andere initiatieven. Zonder het sterk groeiende aantal vrijwilligersinitiatieven zou de opschaling van hoogwaardig openbaar vervoer door het strekken en elimineren van onrendabele buslijnen in veel gevallen niet mogelijk zijn geweest.   

Is de buurtbus de voedselbank van mobiliteit?

Mobiliteitsarmoede is een oprukkend fenomeen. Buslijnen waar weinig mensen gebruik van maken, zijn vaak niet rendabel genoeg voor de vervoerder. Vooral in gebieden die te kampen hebben met bevolkingskrimp en vergrijzing verandert het vervoersaanbod. Steeds vaker zijn het vrijwilligers die de gaten dichten. Naast een wildgroei van spontane lokale initiatieven zijn er ook steeds meer buurtbuslijnen, die meer geïnstitutionaliseerd opereren, met meestal ondersteuning van ov-vervoerders. 

Zijn deze buurtbusverenigingen eigenlijk niet de voedselbanken van de mobiliteitsarmoede? Kun je altijd rekenen op vrijwilligers, en hoe komt een nieuwe buurtbus eigenlijk van de grond?  

Vrijwilligers en andere alternatieven

Als alternatief voor wegvallende buslijnen of andere gaten in het mobiliteitsaanbod wordt vaak gekeken naar vrijwilligersvervoer. Al decennialang spelen vrijwilligers een belangrijke rol in het aanvullen van ov-lijnen met buurt- en wijkbussen. Vrijwilligers verzorgen hierbij lijndienstvervoer ondersteund door de vervoersautoriteit en het openbaarvervoerbedrijf. Als doorontwikkeling van de buurtbus zijn er ook flexibele, vraaggestuurde concepten met vrijwilligers, zoals bijvoorbeeld TwentsFlex

Daarnaast zijn er talloze lokale initiatieven waarbij vrijwilligers met een eigen auto of met een busje vervoer organiseren voor specifieke doelgroepen. Vaak spelen dit soort initiatieven zich af rondom organisaties die betrokken zijn bij ouderen en/of zorg.

Het is mooi om te zien wat er ontstaat, tegelijkertijd kent vrijwilligersvervoer ook zijn beperkingen. Over het algemeen hebben de initiatieven een grote mate van autonomie, opereren ze onafhankelijk en laten zij zich niet makkelijk sturen. Omdat het vaak op enkele personen drijft is de consistentie een achilleshiel. Ook ontbreekt nog wel eens aandacht voor registratie van ritgegevens en reizigers gebruik. Daardoor verdwijnen veel reizigers van de radar en is het lastiger om inzicht te houden in vervoersbehoefte wanneer initiatieven versnipperd zijn. Vaak valt daar ook wel weer een mouw aan te passen. 

Kortom: vrijwilligersvervoer is ontzettend belangrijk en kent een eigen dynamiek waar met de juiste aandacht ook een goede aanvulling op het collectieve vervoer uit kan ontstaan. 

Relatief nieuw zijn landelijke initiatieven zoals Automaatje van de ANWB. We zien ook ontwikkelingen waarbij vervoersvraag en -aanbod worden gematcht op basis van ritten die al gemaakt worden in de vorm van mee-reisapp’s. Zie het als een eigentijdse vorm van liften of carpoolen. Voor langere afstanden is Blablacar al een aantal jaar zeer succesvol met deze formule. Lokaal vinden deze initiatieven nog beperkt plaats.

Al met al zijn er een hoop initiatieven waarbij vrijwilligers vervoer aanbieden. Al dat aanbod is een zinvolle aanvulling op het mobiliteitsaanbod van professionele aanbieders.

Hier lees je meer over de voor- en nadelen van vrijwilligersvervoer.

Wil je meer weten?

Wij informeren je graag.  

Bekijk ook

Samenredzaam leerlingenvervoer: van handicap naar partnerschap

Binnen veel gemeenten groeit het besef dat leerlingenvervoer meer moet zijn dan alleen het organiseren van taxi’s. Het raakt aan zelfredzaamheid, ouderbetrokkenheid, inclusie en de ontwikkeling van kinderen. Tegelijk staat het vervoer zoals we het al jaren organiseren dagelijks onder druk.

Bij Forseti geloven we dat het anders kan. Niet door simpelweg te bezuinigen, maar samenredzaam te werk te gaan. Door leerlingenvervoer opnieuw te ontwerpen als een gezamenlijke verantwoordelijkheid van gemeente, ouders, scholen en netwerk. Een aanpak waarin ondersteuning centraal staat in plaats van alleen de voorziening.

In en met de gemeente Oude IJsselstreek hebben we in 2024 en 2025 laten zien hoe zo’n beweging eruit kan zien. In dit artikel schetsen we hoe dat ging en hoe je nog een paar stappen verder kunt komen.

Aanbesteden doelgroepenvervoer in 2027 of 2028? Start nu!

Gemeenten stellen het aanbesteden van doelgroepenvervoer regelmatig uit. Begrijpelijk, want de druk op capaciteit is hoog en er spelen veel andere prioriteiten. Toch is er een moment waarop uitstel niet meer onschuldig is, maar direct risico’s oplevert voor de continuïteit en kwaliteit van het vervoer. Dat moment ligt vaak eerder dan wordt gedacht.

Loopt het contract voor leerlingenvervoer of Wmo-vervoer af in 2027 of 2028? Dan is het antwoord simpel: start nu met de aanbesteding ervan.

Samenredzaamheid in mobiliteit bij gemeente Leiden: stap voor stap naar zelfstandigheid

Dagelijks vertrouwen honderden kinderen binnen de gemeente Leiden op leerlingenvervoer om op school te komen. Fijn voor ouders en kinderen dat zij hier gebruik van kunnen maken, maar het brengt ook stress met zich mee. Strakke planningen, lange ritten en weinig eigen regie. Voor ouders en kinderen kan die afhankelijkheid zwaar voelen. Samen met de gemeente Leiden werken we aan een andere aanpak door middel van het traject: Samenredzaamheid in mobiliteit. Een traject waarin kinderen en hun ouders samen ontdekken wat er wel mogelijk is.

Ravijnjaar 2028: kansen voor gemeenten

Het zogenoemde ravijnjaar is niet verdwenen, maar wel verschoven. Waar gemeenten zich lange tijd voorbereidden op een forse financiële terugval in 2026 door een verlaging van de financiële bijdragen vanuit het Rijk, is die scherpe daling in de praktijk doorgeschoven richting 2028.

Samenredzaam leerlingenvervoer: van handicap naar partnerschap

Binnen veel gemeenten groeit het besef dat leerlingenvervoer meer moet zijn dan alleen het organiseren van taxi’s. Het raakt aan zelfredzaamheid, ouderbetrokkenheid, inclusie en de ontwikkeling van kinderen. Tegelijk staat het vervoer zoals we het al jaren organiseren dagelijks onder druk.

Bij Forseti geloven we dat het anders kan. Niet door simpelweg te bezuinigen, maar samenredzaam te werk te gaan. Door leerlingenvervoer opnieuw te ontwerpen als een gezamenlijke verantwoordelijkheid van gemeente, ouders, scholen en netwerk. Een aanpak waarin ondersteuning centraal staat in plaats van alleen de voorziening.

In en met de gemeente Oude IJsselstreek hebben we in 2024 en 2025 laten zien hoe zo’n beweging eruit kan zien. In dit artikel schetsen we hoe dat ging en hoe je nog een paar stappen verder kunt komen.

Aanbesteden doelgroepenvervoer in 2027 of 2028? Start nu!

Gemeenten stellen het aanbesteden van doelgroepenvervoer regelmatig uit. Begrijpelijk, want de druk op capaciteit is hoog en er spelen veel andere prioriteiten. Toch is er een moment waarop uitstel niet meer onschuldig is, maar direct risico’s oplevert voor de continuïteit en kwaliteit van het vervoer. Dat moment ligt vaak eerder dan wordt gedacht.

Loopt het contract voor leerlingenvervoer of Wmo-vervoer af in 2027 of 2028? Dan is het antwoord simpel: start nu met de aanbesteding ervan.